(+31)(0)6 156 469 79 info@evavocaal.nl

U heeft het misschien al gezien: er is een vacature bij EVA. Een vacature voor een alt. En u heeft misschien ook al geraden wat dat betekent: ik ga stoppen bij EVA. In dit blog vertel ik u waarom en blik ik terug op de niet heel lange, maar wel mooie tijd die ik gehad heb bij EVA.

In het voorjaar van 2017 deed ik auditie bij EVA. Ik wilde graag in een klein ensemble zingen waar mijn muzikaliteit belangrijk is, waar je je echt verantwoordelijk voelt voor het eindresultaat, maar waar je ook op kan gaan in een samensmelting van stemmen. Ik zong (en zing nog steeds) veel bij het Groot Omroepkoor; een professioneel, symfonisch koor op het hoogste niveau in Nederland, dat veel samenwerkt met toporkesten en dirigenten van wereldformaat. Een geweldige werkgever, maar je bent als zanger slechts 1 van de minstens 60, en de belangrijkste mening is die van de dirigent. Om mijn eigen muzikale ei kwijt te kunnen en omdat ik van afwisseling hou, leek het me heerlijk om in een klein ensemble te zingen. Tijdens de auditie werd dit gevoel bevestigd. Het zingen van mijn solostuk ging goed, maar het werd pas echt genieten toen ik met het ensemble mee mocht zingen. Dit was wat ik wilde!

Ik had het idee dat de andere leden van het ensemble het ook prettig vonden zingen met mij, behalve misschien Raghna, die maakte wel heel veel kritische opmerkingen… Later heb ik toch maar eens nagevraagd wat zij van m’n auditie vond en toen bleek dat ik haar compleet verkeerd geïnterpreteerd had: die kritische opmerkingen waren juist omdat ze dacht “Yes, hier kunnen we wat mee!” en ze meteen aan de slag wilde.

Gedurende de 17 maanden die volgden, leerde ik de EVA’s en hun eigen aardigheden beter kennen. Dat gebeurde deels vanzelf door al het contact dat je met elkaar hebt door repetities, vergaderingen, concerten en via WhatsApp, maar deels zijn we er ook bewust naar op zoek gegaan. Eind 2017 zijn we bij elkaar gaan zitten met een professioneel adviseur om ieders krachten in kaart te brengen en om na te denken over hoe we al die krachten konden gebruiken ten bate van het bedrijf EVA. Dat heeft ons erg geholpen. Ieders taken werden duidelijker gedefinieerd en pasten ook beter bij de persoon. Alles werd soepeler en logischer.

Deze geslaagde ‘herorganisatie’ maakte het in het daaropvolgende halfjaar echter ook duidelijk dat lid zijn van EVA niet helemaal bij me past. Waar ik eerst ergernissen over activiteiten die veel tijd kostten nog af kon schuiven op “Dat moeten we gewoon beter organiseren”, wist ik nu dat dat niet (of nauwelijks) meer het geval was. EVA is een relatief jong ensemble, en daar hoort bij dat je moet investeren in het op zoek gaan naar je identiteit als ensemble en het opbouwen van je naam. We hebben geen zakelijk leider, dus ook alle bijzaken als ‘hoeveel parkeerplaatsen hebben we nodig bij dat concert’, ‘waar komen de programmaboekjes te liggen’, ‘willen we geld uitgeven om flyers af te drukken’ worden door de 6 dames van EVA zelf geregeld. Deze activiteiten waren én omvangrijker dan ik had gedacht én ik vond ze minder leuk dan ik had verwacht.

Afgelopen juli hadden we een week lang masterclasses van de King’s Singers. Elke dag waren we bezig met zingen, met het verfijnen van onze ensembleklank, met het overbrengen van de muziek op het publiek. Het was heerlijk. En het was bitterzoet, want het sterkte me in de keuze die ik eigenlijk al had gemaakt. Deze week was wat ik wilde met EVA, maar deze week was ook wat we de rest van het jaar niet waren. We hebben die week misschien 2 uur vergaderd, tegenover in ieder geval 16 uur zingen en minstens zoveel uren gezelligheid. De rest van het jaar is de balans anders.

Ik hoop van harte dat er een nieuwe alt komt die wat meer een ondernemer is dan ik. Het ensemble heeft dat nodig en heeft daar in mij niet de juiste persoon voor.

Ik zal verschillende concerten waarschijnlijk nooit vergeten. Zo was er het concert met het Elspeets Fanfare Korps op het Wereld Muziek Concours (waar we de derde prijs wonnen) met onder andere een föhn en bak vol pingpongballen; het drietal benefietconcerten op 1 dag, a capella in de kapel van het Hezenberger landgoed; de pitch met MOSA Brass in de NedPhO-koepel die resulteerde in 2 concerten op het Grachtenfestival; en natuurlijk het concert met de King’s Singers. Dat laatste concert was magisch. De hele week hadden we hier naartoe gewerkt. We waren meer één dan ooit tevoren. Het ontzag en het applaus van het publiek na onze Zwei Betervan Pärt waren iets waar je als performer alleen maar van kunt dromen.

Ik wens EVA nog veel van zulke momenten toe. Ik ben dankbaar voor mijn tijd bij EVA: voor de nieuwe vriendschappen, voor de opgedane zelfkennis, voor de groei die we samen hebben doorgemaakt. Ik hoop dat onze paden elkaar zullen blijven kruisen.

Hartelijke afscheidsgroet,

Janneke